M.E. and my dream

Ik had een droom: op reis, en misschien zelfs wel de wereld rond met een National Geographic fotograaf.

‘Fo-to-gra-fe-ren…’ zuchtte de therapeute van het revalidatiecentrum. ‘Wat wil je daaaaar dan mee gaan doen…’ en ze zakte onderuit in haar stoel. ‘Nou’, lachte ik een beetje zenuwachtig schuivend op mijn stoel, ‘exposeren en met iemand van National Geographic mee op reis’. Dat ontlokte echter een nieuwe zucht aan haar onderbuik die vergezeld ging met een meelijwekkend hoofdschudden. ‘Meisje, meisje….Kun je niet beter vrijwilligerswerk gaan doen bij de plaatselijke bioscoop?…’

Tja.. mij was al die jaren verteld dat ik nooit meer beter zou worden en dat vooruitzicht was voor mij echt ónacceptabel.

Wanneer ik op de bank lag om bij te komen, stelde ik me voor dat ik in de tuin aan het werk was. Lekker met mijn handen in de aarde en vol overgave spitten in de kleigrond. En ik maakte het zo echt voor mezelf dat ik er ook echt was, en niet uitgeteld op de bank lag met spieren die me niet langer konden dragen. Het maakte het liggen draaglijk.

De reis om de wereld die ik ging maken met de NG fotograaf heb ik nooit gevisualiseerd, maar ik maakte er met een vriend die ook ME had graag grapjes over. Toch wist ik diep van binnen dat ik niet echt een grap maakte. Dit was gewoon een ultieme droom.

En toen belde Jessica. Ze was een opleiding tot coach gestart en ze zocht iemand om te trainen. Ik zag daar totaal het nut niet van in, want wat viel aan mij nu te coachen. Ik was immers ziek. Gelukkig hield ze vol! Wat als ik het neusje van de zalm zou kiezen en geld geen issue was, waar zou ik dan fotografie studeren?

Ik probeerde me in te schrijven op de fotoacademie in Amsterdam, hoewel het een uitputtingsslag zou worden om daar alleen al heen te gaan en dan had ik nog geen les gevolgd. Maar wat ik ook probeerde, ik kreeg niemand aan de lijn, ik werd niet teruggebeld, het formulier arriveerde niet en stiekem een beetje opgelucht gaf ik het op.

Mijn schilderjuf kwam met het idee om naar Santa Fe te gaan, een kunstenaarsplaatsje in New Mexico en het bleek inderdaad een plek waar ook fotoworkshops gegeven werden. En ja, daar gaf op dat moment een van de topfotografen van National Geographic les! Joe McNally. Ik moest toegeven, dit niveau kon ik nu letterlijk en figuurlijk niet bijbenen, maar ik kon proberen om andere lessen te volgen die ik ook wel eens kon skippen om even plat te gaan, dus dat was het plan! Hier was ik moe, daar zou ik ook moe zijn, maar ik kon wel proberen er alles uit te halen en te doen wat ik leuk vond.

Drie maanden later zat ik in het vliegtuig, en van alle kanten kwamen out of the blue engeltjes op mijn pad om mijn koffer te sjouwen of een doggie bag voor me te bewaren in de geheime koelkast op de gang zodat ik in de avond te eten had als mijn benen me niet meer wilden dragen.

En toen één van mijn medestudenten op de laatste avond van de cursus een hapje ging eten met de leraar van zijn volgende cursus vroeg hij of ik meeging. En daar zat ik plots, naast dé Joe McNally van National Geographic een salade te eten! Mijn hemel!!

Maar het werd nog veel magischer…..

Twee jaar later, toen er weer een NG workshop werd gegeven en het echt een stuk beter met me ging trok ik de stoute schoenen aan en pakte mijn camera en koffer.

hier ontmoet ik Joe McNally

Ik kreeg les van Raul, die voornamelijk national park foto’s maakt voor The Magazine (zoals het genoemd wordt). Ik werd uitgedaagd om een documentaire te maken in The House Of Pain en ik ging er vol voor.

Hoe heet het ook was en of ik nu lek geprikt werd door de muggen waardoor ik er zelfs netelroos aan overhield, het weerhield me niet om heerlijk op de range te werken met modellen en er alles uit te halen wat erin zat. Ik herinner me nog goed hoe ik ’s avonds aan het diner achterover leunde en in volle dankbaarheid de tafel rondkeek naar al die mooie mensen waarmee ik mijn ervaringen deelde en besefte dat ik mijn droom leefde. Dat ik hier toch maar mooi zat en het allemaal kon meemaken. Vrijwilliger bij de plaatselijke bioscoop….HA!

Thuis gekomen ging het meteen weer wat minder goed en kwam ik in een dal terecht maar daarover vertel ik meer in mijn eigen ME-verhaal.

Dit verhaal speelt rond 2010 en 2011. Inmiddels ben ik helemaal beter! Nog een droom die uitkwam!

Er zou een vervolgcursus komen en ik was natuurlijk meteen enthousiast. En toen mijn leraar vertelde dat hij twee dagen voor de workshop naar White Sands zou gaan om te fotograferen trok ik die stoute schoenen nogmaals aan en liepen diezelfde schoenen een jaar later over de prachtig witte zandduinen in New Mexico.

Wie had durven dromen dat ik diezelfde fotograaf een paar dagen zou assisteren bij een workshop in Europa! In Oslo, dat was voor een dutch girl natuurlijk om de hoek!

Toen ik in Oslo de hoek omsloeg naar de haven en het schip waar ik op zou werken hoog boven de gebouwen uit zag toornen met groot de letters The World erop, drong het tot me door: be careful what you wish for!!

Foto’s Raul Touzon

Share this Post